واتوره

+ وه هار هِت!!

وِهارَه وِری وِهاری بِه نیش            (بهار است برخیز و بهاری بنشین)

تو هم چی وِهار پائی ئرا کیش        ( تو هم مثل بهار پایت را بکش و تازه شو)

سِیل کَه وِهار هَت نَمینینه خاو         (نگاه کن بهار آمده و تو خواب نمانی)

ئیل بار کردی و بیه گال ئو راو         (ایل کوچ کرده است،سر، صدایش را نمیشنوی)

بِچو ری وِهار بوش وَه خِر باوی           (به استقبال بهار برو و خوشامد بگو)

رَسینت وَه خِر ئِه کوئَه ماوی؟          ( بگو بهار رسیدن بخیر از کجا می آیی؟)

چه خَوَر دیری؟چطورَه حالت؟          (چه خبر داری؟حالت چطور است؟)

ئیمه هم بِگِر ئی ژیرِه بالت                 (ما را هم زیر پر و بالت بگیر)

ئی کَوَرَ ماوی یا هشتا پَه لی؟           (بهار از کبیر کوه میآیی یا از هشتاد پهلو؟)

چطورَه حال برائیل بَه لی؟               (حال درختان بلوط-برادرانم-چطور است؟)

چُرو چطورَه؟چَه مَکه رَزو؟                 (چٌرو چگونه است؟رَزو چه کار میکند؟)

چِه خَوَر دیری ئه چُوئیر بو خو؟        (از چوئیر خوشبو چه خبر داری؟)

وِهار وَه خِر باوی گه خِره ماری        (بهار خوش آمدی با خود خیر و برکت می آوری)

مخمل ئی زمین، سی ئیرَه ماری      (از زمین سیاه مخمل سبزه در می آوری.)

خِلاتِ سِفید دارِلَه ماری                      (خلعت سفید-شکوفه-برای درختان می آوری)

ئی نوم تاریکی نویره مکاری               (در تاریکی بذر نور می کاری)

دا داره ِله دارِسونی تو                            (بهار تو مادر درختان دارستانی)

عزیز خیاره آسمونی تو                             (تو عزیز دوست داشتنی آسمانی)

مخملَ ماری مَکین ئی وَر خاک              (مخمل می آوری و به تن خاک میپوشی)

تاجَه مَنین ئو سَرِه چو گِلاک                  بهار تو تاج به سر شاخه ها می نشانی)

دِلیل پی تِر کیا پَروئَه مَه کی                ر تو دلهای فرسوده را ترمیم و تازه می کنی!)

کِراسیل کٌونه کٌل نوئَه مََه کی               (همه جامه های کهنه را نو میکنی)

وَ گرد هَتِنِت گیونه مَگِریم                        (بهار با آمدن تو جان میگیریم)

کِراس ئو کِلاش نوئَه مَخِریم                         (جامه و کفش نو می خریم)

وِهاره هَتی مینت مارک بو                       (ای بهار آمده مسکنت مبارک باشد)

هر چی همیشه دوستی لارِک بو        (مثل همیشه یارانت با تو موافق باشند)

گِنجِلَک ئو ویر اِشگارَه ماری                   (جست و خیز به یاد بز کوهی می آوری!)

داری ئَرِه درد بیمارَه ماری                       (دوای درد بیمار را با خود می آوری)

پَتَه دالائَه مَوِشگِنی تو                          (پته پیرزن-زمستان- را از هم میشکافی!)

سر سرمائه مَپِشگنی تو                            (با آمدن تو سرما شکسته میشود)

بیاره مَکِی هر که ها ئی خاو               (هر که در خواب است را تو بیدار می کنی)

وَه گرد هَتِنت ماوَه گال ئو راو                      (با آمدن تو زندگی شلوغ میشود)

هر چی مِردِی ئِن کل زِنی ئَه مون               (مردگان با آمدنت زنده میشوند)

اسیریل رها ئی تِری ئَه مون                          (اسیران از بند رها میشوند)

هر جا پا مَنی نو نوارَه ماو                            (هر جا پا میگذاری نو و تازه میشود)

ولات وَه سیل کَر نو وهاره ماو                       (جهان به نظاره نوبهار مینشیند)

گاوِی دِلیل همیشه تنگی                            (بهار تو امید دلهای همیشه تنگی)

گیونمه دمت با چنی قشنگی!                     (فدایت شوم تو چقدر قشنگی!)

تو شوره ماری شَوائَه مَه کی            (بهار تو شور می آوری و شاباش می کنی)

شادی ئَه ماری وَه وائَه مَه کی                (شادی می آوری و به باد می دهی)

زَمی مَسَه ماو ئی ناز نَفست                     (زمین از نفس تو تازه میشود)

دَسِه مِه بِگِر وَه سیکَه دست               (دست مرا هم بگیر به فدای دستت)             

وِهار وَه خِر باوی بویه گل هنی               (بهار خوش آمدی یکبار دیگر بیا)

تا آو بجوشی ئی سینه کَنی!               (تا دوباره آب از سینه چشمه ها بجوشد)

+ خسته از هیاهو!

تو  ئی سفیده خه ور مارین        (تواز سپیده دم خبر می آوری)

 هه نائی ئه دن کوره مارین!       (صدایی از قله ی کبیر کوه می آوری)

 وه گردا گولیل گرین ماوین        (همراه گلهای گرین شکوفا میشوی)

 خه ور ئی مردن سفره مارین!    (تو خبر مرگ و پایان سفر را می آوری)

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××

پِر ئی دارو دروشه نومه خاوم    (خواب من پر از دار و درفش است)

 پره ئی گل بنوشه نوم که تاوم      (کتابم پر از گلهای بنفشه است)

  هلگه هلگه مه ئه ره جومی آو   (پریشان در جستجوی کاسه ای آبم)

  کل خوینه خه سه جوم شراوم   (جام شرابم پر از خون لخته است!)

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

خسته ام از این همه بگو مگو،بانو

از صدایی که شکست در گلو،بانو

بیا دست مرا بگیر وببر به خانه ات!

دلگیرم از این همیشه هیاهو،بانو!

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

 نگاهم  پر از خون جگر شده است،بانو

خواهش خونینم بی اثر شده است،بانو

آسمان را در قفس گم کرده ام من!

دلم پر از بغض کبوتر شده است بانو!

+ قفس در قفس

خودایا چه نی خه نه بی هوس!   (خدایا چقدر بخندم بی هوس)

چه نی بکیشم نفس ئی قفس!  (چقدر در قفس نفس بکشم)

خودا! یه کو ئه؟زنجیره سونه؟  (خدایا اینجا کجاست؟زنجیرستان است!؟)

هومه دیتونه قفس ئی قفس!!  (شما دیده اید که قفس هم در قفس باشد!؟)

خودایا:ای خدا              چه نی:چقدر        خه نه:خنده         ئی:از،در

یه:این،اینجا               کوئه:کجاست؟      هومه:شما         دیتونه:دیده اید

××××××××××××××××××××××××××××××××××

مَه ری گومه کین مه کوم ئو دورت(به گنبدی می مانی که دورت میگردم )

چه نی خوشمه مای ئی هورٍ بورت(چقدر از ابهت و وقار تو خوشم می آید!)

 حاجت هوئاس کر ها وه دسه تو (حاجت همه گدایان در دستان توست)

والله ایموم هم نی ئه ئی طورت! (بخدا امام هم  مثل تو نیست)

مه ری:مثل و مانند         گومه:گنبد         مه کوم: می افتم          هور بور:وقار و متانت،ابهت

هوئاس کر:گدا،سائل       ایموم:امام        نی ئه:نیست           طورت:مثل تو ،مانن تو

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

+ مشرق مسلسل!!

این جهان،

این جام پر از خون و جنون!

آفریده ی کدام خدای خشمگین است

که بجای شعاع  خورشید

تیر خلاص!

از مشرق مسلسل!

طلوع میکند!!

***************************************************

خو سُت چی خٍنجر چوکیاسه دلم!    (غصه ات مثل خنجردر قلبم فرو رفته است)

کوته هر عشقت کُتی سه که لم    (آتش سوزان عشقت به جانم افتاده است)

بجز خوین و خم و خنجر و خوسه            (بجز خون و غم و خنجر و غصه )

ئی باخ به خه لت نوئی حاصه لم!       (از باغ آغوش تو مرا حاصلی نبود)

*********************************************

یالم،لوتی ئم،به خن ئی جالم!      (لالم،لکنت زبان دارم تو به جای من بخند)

ده سه کت بکه گورچین بن بالم!      (دستت را بیاور و عصای زیر بغلم کن)

بی تاو ئو توشی رایی ری رنجم!    (بی تاب و توان و توشه راهی راه رنج شده ام)

کمی ئی سه یت بنی پر شالم!       (کمی از نگاهت را در زیر شالم بگذار)

+ چه شیا که که شونی!

نی آت ئَر کولُِم تیلَه خارِه خَم       ( پشته خار غم را بر گرده من گذاشتی)

کِردِت ئی وَرِم کِراس زیخ ِزَم     (جامه ای از خونابه زخم به تنم کردی)

چی گیون عزیزی،عزیز گیونی    (مثل جانم عزیزی تو عزیز جان منی)

گیونِم گِه لِی تو مِه ئَر کی بِه کَم   (جان دلم گلایه تو را به چه کسی بکنم؟)

نی آت:گذاشتی کولم:گرده و شانه ام   تی له:پشته  

خار خم:خار غم    زیخ: خونابه      زَم: زخم   گه لی: گلایه شکوه

*****************************************************

وا بِرمیا بهاری و چشیا کَه کَه شونی!     با ابروهای بهاری و چشمهای کهکشانی

آسمونن هم و خاک سیا می نشونی!      اسمان را هم به خاک سیاه مینشانی

آهو عادت فرشته فال حوری زائسه!       آهو خصلت فرشته فال حوری زاده

افتاو می زنه هه که تو چش میگشونی!   وقتی که چشم میگشایی خورشید طلوع میکند

برم:ابرو 

+ آرزوی محال

فراخنای آسمانی و من مرغ پر شکسته ام

داروی دردهای گرانی و من بیمار خسته ام

ناگه به برم  آمده ای ای آرزوی دور محال!

چگونه در آغوشت کشم با دستهای بسته ام؟!

*********************************************

دِلم شیشه ئَه دل هائیم بَردَه (دلم شیشه و دلبخواهم سنگ است)

هر جائی مَچِم هه جنگ بَردَه   ( هر جا میروم  جنگ سنگ است ) 

دَمِم پرِخوین دل پِراش پِراش  (دهانم پر خون و دلم تکه تکه شده است)

یَه حاصل نزاع شیشه ئو بَردَه  (این است حاصل نزاع سنگ و شیشه)

*********************************************************************** 

 چملت مری دو جوم شراون  ( چشمهایت دو پیاله شراب هستند)

داریه  دردیل  منه  خراون   ( دوای دردهای من خراب احوال هستند)

کلیل قلفیل پر رمز و رازن    ( کلید قفلهای پر رمز و راز هستند)

حرف نه نویسا هزار کتاون   (حرف نانوشته هزاران کتاب هستند)

+ عصر بلند انتظار

اَرا تِه لونِن سَرِم زارَه مِه (سرم برای له کردن بسیار مناسب است)

کی دل وَ آئِم لیوَه تارَه مِه (چه کسی به آدم دیوانه دل می بندد)

دل ئُو دیوُنه یکاگیرو کِرد    (دل و دیوانه به همدیگر رسیده اند)

تی نَه ئَر مِنه خَنه زارَه مِه .  (به من بی آبرو طعنه میزنند)

اَرا:برای      تِلونِن: له کردن        زارَه مه (با تشدید ر):بسیار مناسب است

آئِم: آدم     لیوَه:دیوانه،مجنون     لیوَه تار(با تشدید ر):بسیار مجنون، دیوانه زنجیری

یکاگیر:به هم رسیدن،تلاقی     تی نَه: طعنه،ریشخند               خنه زار(با تشدید ر):بی آبرو،کسی که همه به او میخندند.

 ******************************

گُنَه تو نی ئَه شِکِس مِه هَتی    (تقصیر تو نیست من شکست خورده ام)

ئی بار گِرونَه ئی لا مِه کَتی    (این بار گران از جانب من افتاده است)

موزِش کار نیِم شونِم شَه کِتَه   (دغلباز نیستم شانه ام خسته است)

وَ گَردِتَه  مام وهَ ره َتی رَتی .  (همراهت تلو تلو خوران خواهم آمد)

گُنَه: تقصیر،گناه   نی ئَه:نیست  شِکِس: شکست، هزیمت   هَتی:آمده است،از راه رسیده

لا مِه:طرف من     کَتی: افتاده است       موزش کار :خطاکار،دغلباز    شَه کَته:خسته است

وَ گردِت: همراه با تو     مام: می آیم      رِه تی رَتی: تلو تلو خوران، بی تعادل 

  *************************

من آن توپ آواره ام که مشتم میکنی

میکشیم در بر و خنجر به پشتم  میکنی

تو گرگ هاری،با بره ها مهرت  نباشد

تیمار اگر با من کنی از بهر کُشتم میکنی.

  ********************

انگار که پای ثانیه ها لنگ میشود

وقتی که دلم برای تو تنگ میشود

گریه میکنم در بلندای عصر انتظار

اشک در چشم بیقرارم سنگ میشود

+ غزل چشیات

به  گردن  بر  کشیدن  تیغ  آبدار

پای برهنه بر شدن بر خرمن خار

خار پشتی همچو دلبر اندر اغوش

به  دیده  بر کشیدن  تیغ شتر خار

 بی مدد عمری گرفتار  بیابان  بلا

نشستن در یک قفس با گرکی هار

دست نوازش بر دم عقرب کشیدن

بوسه نهادن  بر لب  و دندان  مار

دست  بسته، پای مجروح بی سلاح

در پی پیکار با  دشمنان  بی  شمار

رفتن با تن لخت در میان شعله ها

سفر اندر سیاهی، با همره ناسازگار

در محبس بی آبرویان اندر نشستن

تن  و  جسم  بر کشیدن  بر سر دار

بارکج  بر دوش زخمی،زخم کاری

تیزی نشتر به ران همچون  حمار

همه سهل است اما طاقت ندارم

رقیبان را دمی بینم هم صحبت یار

 *******************

بارونِ چی  بِلا دِه بالا مِیا   (از بالا باران بلا میبارد)

آو بیَه دِ لیز سی پریسگیا    (آب لانه پرستوها را خراب کرده است)

شوئه خن زنه داسیا و شودر (داسها به مزرعه شبدر شبیخون زده اند)

خدا دِه ئه وِ دی سه نه کیا   ( فرصتی به دست علفهای هرز افتاده است)

*****************************************************

ده بالا:از سمت بالا      آؤ:آب       بیه:وارد شده است،شده است

لیز:لانه،آشیانه             سی پریسگیا:پرستوها       سی پریسگ:پرستو

شوئه خن)با ضم خ):شبیخون،حمله     داسیا:داسها     ِیا: یکی از علایم جمع

شودر:گیاه شبدر،مزرعه شبدر         ده ئه: داده است.

دی سه نک:نوعی علف هرز مزارع که به لباس میچسبد و (دیس) یعنی

چسبناک، دیسنک یعنی چسبنده.

*******************************************

وِ قوسِ برمیات مِه دل باخته مَه  (به قوس ابروهایت دل باخته ام)

دِه نازِ چَشیات غزل ساخته مه  ( از ناز چشمهایت غزل ساخته ام)

تو ن ئو شیر دات، بیا رهام کو   ( تو را به شیر مادرت قسم مرا رها کن)

دِ ئی ز ندونی که خوم ساخته مه  (از این زندانی که خودم ساخته ام)

برم :ابرو      مه : من     باخته مه:باخته ام

چشیات :چشمهای تو        تون ئو شیر دات : تو را به شیر مادرت قسم

شیر مادر و رنج پدر یکی از الفاظ سوگند در لرستان میباشد.