واتوره

+ سر موئه!

نیفه گیون نیمسوز، چی حشگه داری (نیمه جان و نیمه سوز مثل درخت خشکیده)

وه ره نس گه مه، سر مو ئه ماری  (با بغض می گرید و مویه میخواند)

ئی تاوه دوس ئو، ئی ده سه دونیا  (از دست دوست و از دست دنیا)

ده لم توریا یه، گه لا نه ماری!       (دلم قهر کرده است و بر نمی گردد)

******************************************************************

بو ئه دو ده سی، به ئر نوم سرم    (بیا و دو دستی بر سرم بزن)

بو آگر به نه، کراس شه ر وه رم     (بیا و آتش در پیراهن پاره تنم بزن)

اگر ها ناوین، به نیشین ئر ته م    (اگر قصد داری نیایی و پیشم بنشینی)

دورم که ئی قور، برد بنر سه رم!        (مرا در قبر بنه و سنگ روی من بگذار)

+ خبری دارم

آمدن شب

رفتن روز

مرگ لحظه ها

زایش هنوز

در گوش من سخن میگوید

شوق مشرق!

از غم مغرب میروید

مرغ به امید نشستن می پرد

خورشید برای باز آمدن می رود

دل من:

صبور باش

سپیده سر خواهد زد

سحر خواهد آمد

آفتاب روز نو

رنگین و پر تلالو

به باغ و به بر

سلامی دوباره خواهد داد

بازخواهد آمد

روزهای شیرین شاد

در حضور حضرت باد!

نسیم سحر در گوش من می گفت!

همه چیز درست خواهد شد

دنیا هر اندازه که بزرگ باشد

کوچکتر از آن است که ما به هم نرسیم

باور مکن که این شب تا قیامت شب است

حرفی با تو دارم

خبری از بهار دارم

ما هم روزی

دمی!

لحظه ای!

آنی!

به دلخواه خود زندگی خواهیم کرد!

من از صبوری سنگ خاطره ها دارم

صبوری کن دل من!

***************************************

دسه روزگار یونم ده یک شه ن

تو اسیر بی ئو مه اوفتام ده به ن

هر کوم وه جیئا تش دم می زنیت

تو وا وه ره نسگ همال وا لو خه ن