واتوره

+ به ستوه خواهم آمد!

خُوشالَ کی کِم گِه بَر نِماری

٠خوش به حال درخت کی کم که ثمر نمیگیرد

بارِ درد ئو خَم وَ سَر نِماری

میوه درد و غم به وجود نمی آورد)

فارِخَ اِ خَم هِه پاس باخِه بو

(از غم پاسبانی باغبان فارغ است)

چِرچ  اِ  تیژی تور نماری

از تیزی تبر نمی ترسد

کی کم:درختی خودرو که میوه و بار ندارد

نماری: نمیگیرد.نمی اورد

هه پاس: نگهبانی حراست و تیمار

باخه بو: باغبان

چرچ: ترس ناکهانی

تور: تبر

زِلِه روژ هَتِن اِ ویرِت چی  ئه

ای ستاره صبحگاهی آمدن از یادت رفته است

سیل ئی سِفیدَه سَر ئه خَری ئه

این سفیده دم منتظر را نگاه کن

آسارَه جُریا نوئه چی خاو گِرت

ستاره آب شد و مرد نواچی خوابید

کِه ها بو ئه روژ ئی شوگار سی ئه

 این شب سیاه کی میخواهد روز شود.

زل روژ:ستاره صبحگاهی

هتن:آمدن

ویرت:یادت

سر ئه خریئه:منتظر و معطل

جریا:ذوب شد افتاد

نوئه چی:نگهبان

شوگار:شب

عاقبت

روزی

در غروبی غمگین

به ستوه خواهم آمد!

عصیان خواهم کرد

رختهای کودکیم را خواهم پوشید

از پشت بام عقل پایین خواهم آمد

از نردبان ناله ها بالا خواهم رفت

سنگی در مشت خواهم گرفت

با خشم

با خروش

آبگینه آسمان را خواهم شکست

آنگاه!

از روزن این مینای شکسته

کبوتر دلم را

پرواز خواهم داد

تا آنجا که اوست!

تا بر دوست!

+ چَرچیِ چارَه سِه تی

وِه اَر مِنِ خل و چل دوآ سَرِم گم بی اَ   (وای بر من خل و چل که دعای سرم گم شده است)

بی اَ نومجا  سی چِلَ قَوَ  وَرِم  گم بی اَ  (زمستان فرا رسیده است و لباس تن من گم شده است)

اَرا مِنِ مال خِراو نَه زِلف مَنی نه کُلاو     (برای من خانه خراب نه مو مانده است  و نه کلاه)

نه  سر مَ  مِ  نه کلاو تاجِ سرم گم بی اَ (نه سر میخواهم و نه کلاه تاج سرم گم شده است)

مِ وَ خیالِ خومِم سکه سی اِم گم کردی (من به خیال خام خودم سکه سیاهی گم کرده بودم)

داوِر اِ دو شونَم با  تورَه زرم گم بی اَ      (شایسته است سیاه بپوشم که کیسه زرم گم شده است)

کِزیِ کُنجِ  قفس  اَرا  مِه  بیسَ  هوس  (کز کردن در کنج قفس برای من هوس و شوق دارد)

پرواز بی اَ آرزو بال و پرم گم بی اَ     ( پرواز به ارزویی میماند برای من که بال و پرم گم شده است)

بورَه پیا گَشتَلی وَ زور بی یَسه  یلی   (مرد بی ارزش ولگردی خود را به زور پهلوان میداند)

خوُاَ وِژِم  بِکُشِم  بالَه  جَرِم  گم بی اَ (جا دارد خودم را بکشم چونکه مرد ورزیده و چالاکم گم شده)

کِراس سِیَ مپوشِم بِلِنگ بِلِنگَ موشِم     (لباس سیاه می پوشم و با صدای بلند میگویم)

که دَر بَنهِ  شغادم  دلاور م گم  بی اَ    (نگران شغاد نیستم چون دلاوری مثل رستم را گم کرده ام)

شوقِ بازی نَمَنی فلک چَه اِ مِ  سَنی؟( هوس بازی نمانده است فلک چه چیزی را از من گرفت؟)

هُم بازیِم پِر گِرتی کموترم گم بی اَ      (هم پروازهای من پرواز کردند کبوترم گم شده است)

سیل کَه ئِی ایلِ یولَ ئی مچِدیلِ چولَ   (به این مردم سرگردان نگاه کن و این مسجدهای خالی)

ها وَ چَه دلگاوِم دی پِخَمبرم گم بی اَ (چطور میخواهی به من روحیه بدهی؟ پیغمبرم گم شده است)  

دنیایِ دُزِ دَخَل گَنجِت نیاس ئِه  بَخل    (ای دنیای فریبکار دزد گنج ها را در خود پنهان کرده ای)

گولِ گِژِک نِمَرِم مِه  گوهرم گم بی اَ( گول  مهره های بی ارزش را نمیخورم من گوهر گم کرده ام)

زِرَد بی اَسَه خِدی چَرچیِ چارَه سِتی(فروشنده دوره گرد بدبخت به ضرر  عادت کرده است)

جنس و  جِل و  بار و خرم  گم بی اَ   (جنسهایم و جل خرم و بار خرم و خود خرم را گم کرده ام)

یه قورِ گَن کِنیامَه  یه لَشِه  نَشوریامَه (قبر من است که ناجور حفر شده  و جنازه ام را نشسته اند)

دَنگِ هورَه نِمائی پِرسَه کرم گم بی اَ  (صدای گریه و زاری نمی اید عزاداران من گم شده اند)   

روسَم خواَ  بِمِری سیاوَشو سر  بِری    (رستم مردن شاسته توست که سیاوش را سر بریدند)

پر سی مِرخ آکِزِن زال زرم گم بی اَ        (پر سیمرغ را آتش بزن زال زر را گم کرده ام)

کی ها پِه اِم بِکیشی اَر پا دردم بِنیشی(چه کسی  رد مرا پیدا کند و پای درد دلم بنشیند)

مِه ها چِطور پیا بوم مِنِی کَرِم گم بی اَ(چطور میخواهید مرا پیدا کنید که جستتجوگرم گم شده است)

حرف نِمَچو ئی گوشم چِرَن پِرَنَ موشِم   (حرف گوش نمیکنم و چرند پرند میگویم)

 وِه اَر مِنِ خل و چل دُوآ سر گم بی اَ    (وای بر من خل و چل که دعای سرم گم شده است)